شادمانی بودن با شما رهايم نکرد و در اين تنهايی ناخواسته دريافتم که شور زندگی تنها با حضور شمايان شعله ور می شود . ديرزمانی هم از خويشتن دور بودم و هم از شمايان و گزافه نيست اگر بگويم تبعيد در تبعيدی ديگر را تجربه کردم . هرگز مهربانی های شما بزرگواران را از ياد نخواهم برد . آرزومندم دوستان ، بی پاسخ ماندن بسياری از پيغام ها را به پای نامهربانی بنده ننويسند . در هر روی به رسم سنت نيک نياکان از يکايک شما بزرگواران پوزش می خواهم واز بن جان به ديدار شما عزيزان خواهم آمد .
